روزی روزگاری!

پرنده رو که حال خوبی نداشت به خونه آوردم و مدتی از اون نگهداری کردم تا حالش بهتر شد. این پرنده کمیاب در منطقه جنوب غربی استان فارس یک حواصیل ارغوانی بسیار زیبا بود با نام علمی Ardea purpurea و متعلق به راسته لک لک سانان و خانواده حواصیلیان که به علت شکار بی ضابطه و دیگر مسائل زیست محیطی در معرض خطر انقراض است و شکار آن غیر فانونی می باشد. فردای آن روز که حال پرنده بهتر شد، با کمک دوستم اون رو به دشت بردیم و پس از عکسبرداری اون رو رها کردیم تا راه مهاجرتش رو ادامه بده. پرنده بی گناه بعد از اینکه چرخی بر فراز آسمان زد، مسیر خودش رو در راه درست ادامه داذ.

احساس خوبی از کمک برای نجات اون پرنده داشتیم بویژه وقتی با بالهای گسترده اش چرخی بر فراز سرمان زد، که غیر قابل توصیف و بی نظیر بود!

پس بیاییم با غلاف کردن تفنگ هایمان لذت مشاهده پرندگان رو به همه بدهیم. بیاییم به احترام خداوند به تمام مخلوقاتش نیز احترام بگذاریم تا تمامی مخلوقات خداوند به قدرت الهی در خدمت ما (انسان) باشند. بیاییم در ذهن دیگر موجودات شریف باشیم! بیاییم به چرخه طبیعت کمک کنیم و با خودخواهی چوب لای چرخ طبیعت نگذاریم که روزی این چرخ بر سرمان خراب نشود!

بیاییم پرندگان این سفیران زیبایی و آرامش را دوست بداریم و به فرزندانمان دوست داشتن آنها را یاد دهیم و نه شکارشان!

شاید آن پرنده و دیگر زیندگان که شکارِ بی رحمی و نا آگاهی ما می شوند آخرین فرد از جمعیتشان در دنیا باشند. همانطور که دیگر از شیر و ببر ایرانی خبری نیست و منقرض گشته اند و شاید حتی یوزپلنگ، پلنگ و دیگر گونه های ایرانی نیز در انتظار چنین سرنوشتی باشند!